105 » فرموده ) از چاكران دولت زنديه بوده . و احمد بيك خود از شعرا و أهل علم و ادب بوده ، و تخلص در اشعار اختر مىنموده ، و خطى در شكسته خوش و انشائى دلكش داشت ، و همانا در اصفهان نشو و نما كرده و در عهد لطف‌على خان بمناصب ارجمندى سربلند و در دولت قاجاريه بواسطهء اتهام بجنايتى هراسان و چندى در خراسان متوارى بود تا در زمان فتحعلى شاه قصيده‌ئى در مدح او گفته و خود را ظاهر ساخت و نزد شاه آمد و مورد عفو واقع شده ، و پس از چندى بواسطه زبان‌درازيى كه در كلمات خود داشته سليمان قاجار ( 1220 ص 231 ) زبان وى را بريده ، و او مدتى بسياحت گذرانده و عراق و خراسان را ديده ، و دو سفر هم بيزد رفت و شعراى آن ولا ، مانند فضائى و جلالى رسوم شاعرى از او آموختند . و او اندكى بآداب ظاهرى شريعت لاابالى بوده ، و « تذكره‌اى » در احوال شعراى عصر خود نوشته كه تمام نشده ، و پس از فوتش برادرش محمد باقر بيك آن را تمام و بنام خود نموده چنان كه در « آينه دانشوران » فرموده ، و ليكن او هم باندك مدتى بعد از برادر فوت شده و فاضل خان كروسى ( 1198 ش 36 ) هر دو را در « انجمن خاقان » جمع نموده ، و در « مجمع الفصحا ، ج 1 در مقدمه » هريك از اين سه تذكره را برأسه نام برده و از مدارك آن كتاب قرار داده . و احمد بيك در اين سال در اصفهان وفات كرده ، و برادرش محمد باقر بيك مذكور هم از شعراى زمان بوده و تخلص نشاطى مىنموده ، و پس از فوت وى چنان كه شنيدى تذكره را برداشته بتهران برد و بواسطهء آن نزد اكابر و اعيان اعتبارى بهم رسانيد و با فاضل خان مرقوم معاشرت پيدا كرده اما طولى نكشيد كه او هم وفات نمود ، و در « مجمع الفصحا 2 : 501 » « ديوانى » قريب دو هزار بيت از او ذكر كرده . * ( 437 - تولد سيد عبد الحميد آلوسى بغدادى ) * وى فرزند حاجى سيد عبد اللّه آلوسى است كه در ( 1248 ) بيايد . و خود - به‌طورىكه